"خط" عربستان سعودی: مارول شهری یا کابوس؟ (2023 )

 

 

 

 

مجله بنیادی 

 

 

 

خط یک شهر برنامه ریزی شده در عربستان سعودی است که به طول 170 کیلومتر، عرض 200 متر و ارتفاع 500 متر از آسمان خراش ها با تراکم جمعیت ده برابر منهتن طراحی شده است. با این حال، محققان از Complexity Science Hub استدلال می‌کنند که طراحی خطی آن ناکارآمد است، مانع تحرک فعال می‌شود و نیاز به سیستم ریلی پرسرعت دارد که همچنان منجر به رفت‌وآمدهای طولانی‌تر از سایر شهرهای بزرگ می‌شود.: Neom

 

در ماه اکتبر، کار حفاری برای پروژه ساخت و ساز عالی آغاز شد. در حالی که برخی آن را به عنوان یک نمونه کامل از یک منطقه شهری دوستدار محیط زیست می دانند، برخی دیگر آن را به عنوان یک شیرین کاری تبلیغاتی صرف رد می کنند. اکنون، دانشمندان از Complexity Science Hub دلایلی را نشان می دهند که چرا The Line نباید به عنوان الگویی برای شهرهای فردا باشد.

 

 

 

 

 

 

رافائل پریتو کوریل، که در مرکز علوم پیچیدگی درباره شهرها تحقیق می‌کند، می‌گوید: «این تجسم رویا است که از صفر شروع کنید و به طور کامل درباره یک شهر تجدید نظر کنید. لاین قرار است شهری باشد که از هیچ در بیابان ساخته شود. این بنا از دو ردیف غول پیکر و ناگسستنی از آسمان خراش ها تشکیل شده است که فضای زندگی در بین آنها وجود دارد. طول 170 کیلومتر. 200 متر عرض. 500 متر ارتفاع، بالاتر از هر ساختمانی در اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین. رشته مستقیم از دریای سرخ به سمت شرق.

 

 

scitechdaily.com/saudi-arabias-the-line-urban-marvel-or-nightmare

 

 

 

ده برابر متراکم تر از منهتن

انتظار می رود نه میلیون نفر در آن زندگی کنند - بیش از هر شهر دیگری در عربستان سعودی. این به معنای تراکم جمعیت 265000 نفر در هر کیلومتر مربع است - ده برابر متراکم تر از منهتن و چهار برابر متراکم تر از مناطق داخلی مانیل، که در حال حاضر تخمین زده می شود متراکم ترین محله های شهری روی زمین هستند. پریتو کوریل خاطرنشان می کند: «اینکه چگونه می توانید این تعداد افراد را در یک کشور متوسط جذب کنید، هنوز قابل مشاهده نیست.

 

خط در مقایسه اندازه

با ارتفاع 500 متر، این خط از هر ساختمانی در اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین بلندتر و بیش از 170 کیلومتر است. اعتبار: Complexity Science Hub/Prieto-Curiel

 

شصت دقیقه برای یک سفر

سوالات بیشتر در مورد تحرک مطرح می شود. پریتو کوریل می‌گوید: «خط کمترین کارآمدترین شکل ممکن شهر است. او تاکید می کند: «دلیلی وجود دارد که بشریت 50000 شهر دارد و همه آنها به نوعی گرد هستند.

 

اگر به طور تصادفی دو نفر را در The Line انتخاب کنیم، به طور متوسط 57 کیلومتر از هم فاصله دارند. در ژوهانسبورگ که 50 برابر مساحت است، دو نفر تصادفی تنها 33 کیلومتر از هم فاصله دارند. با فرض فاصله پیاده روی یک کیلومتر، تنها 1.2 درصد از جمعیت در فاصله پیاده روی از یکدیگر قرار دارند. این مانع تحرک فعال می شود، بنابراین مردم به حمل و نقل عمومی وابسته خواهند شد.

 

 

 

 

ستون فقرات حمل و نقل عمومی یک سیستم ریلی پرسرعت برنامه ریزی شده است. دانیل کوندور، محقق CSH، توضیح می‌دهد: «برای اینکه همه افراد در فاصله‌ای پیاده‌روی از یک ایستگاه باشند، باید حداقل 86 ایستگاه وجود داشته باشد. در نتیجه، قطارها زمان قابل توجهی را در ایستگاه ها سپری می کنند و نمی توانند به سرعت های بالایی بین هر دو ایستگاه برسند. به گفته محققان، بنابراین انتظار می‌رود که یک سفر به طور متوسط 60 دقیقه طول بکشد و حداقل 47 درصد از جمعیت سفر طولانی‌تری داشته باشند. حتی با خطوط سریع اضافی، به دلیل نقل و انتقالات اضافی لازم، سود محدود می شود. نتیجه این است که مردم همچنان نسبت به شهرهای بزرگ دیگر مانند سئول که 25 میلیون نفر کمتر از 50 دقیقه در آن رفت و آمد می کنند، طولانی تر سفر می کنند.

 

موقعیت The Line در عربستان سعودی. b | زمان مورد انتظار رفت و آمد (عمودی) بسته به تعداد ایستگاه ها (افقی). ج | بزرگترین شهرهای عربستان سعودی، از جمله جمعیت برنامه ریزی شده The Line. اعتبار: Complexity Science Hub/Prieto-Curiel

 

یک شهر فراتر از یک محله است

تحقیقات نشان می دهد که مردم می خواهند زمان محدودی را صرف رفت و آمد کنند، بنابراین حمل و نقل کارآمد نقش اساسی در موفقیت شهرها دارد. اما آیا می توان از این سفرها در شهر اجتناب کرد زیرا تراکم بالا به همه چیز (شغل، خرید، امکانات رفاهی و غیره) اجازه می دهد تا به صورت محلی در دسترس باشند؟ شهرها بیش از مجموعه ای از محله های نیمه منزوی 15 دقیقه ای هستند که در کنار یکدیگر قرار گرفته اند. چیزی که یک شهر را از سکونتگاه‌های کوچک‌تر متمایز می‌کند، تنها اندازه آن نیست، بلکه فرصت‌های اضافی در خارج از همسایگی نزدیک است - مانند کنسرت یا جستجوی کار طولانی. به همین دلیل، ما باید حمل و نقل در سطح شهر را در نظر بگیریم.

 

چرا "دایره" نه؟

اگر خط The Line را انتخاب کنید و آن را دایره با شعاع 3.3 کیلومتر قرار دهید، فاصله بین هر دو نفر تنها 2.9 کیلومتر خواهد بود و 24٪ از جمعیت در فاصله چند قدمی یکدیگر قرار خواهند گرفت. بیشتر تحرک می تواند فعال باشد (پیاده روی، دوچرخه سواری یا موارد مشابه) که باعث می شود سیستم ریلی پرسرعت غیر ضروری باشد. از طرف دیگر، دایره می‌تواند امکان اتصال خوب را حتی با تراکم‌های کمتر فراهم کند و از نیاز به ساختمان‌های فوق‌العاده اجتناب کند.

 

آیا چیز مثبتی وجود دارد؟

پریتو کوریل می‌گوید: «این پروژه باعث می‌شود مردم درباره اشکال شهری بحث کنند، و این بسیار مهم است زیرا شهرها، به ویژه در آفریقا، در حال رشد هستند. از نظر تاریخی، شهرها اغلب به روش های ارگانیک رشد می کردند، در حالی که شهرهای برنامه ریزی شده اغلب انتظارات را برآورده نمی کردند. بنابراین، نیاز به مشارکت عمومی بیشتر در طراحی شهری در مقیاس انسانی وجود دارد.

 

علاوه بر این، پایداری در بسیاری از جنبه های پروژه مورد تاکید قرار گرفته است. به عنوان مثال، برای مسافت هایی که بیش از پنج دقیقه پیاده روی ندارند، خودرویی وجود نخواهد داشت. این نه تنها باعث صرفه جویی زیادی در فضا از نظر زیرساخت و پارکینگ می شود بلکه باعث کاهش تعداد خودروها نیز می شود. علاوه بر این، تمام انرژی با انتشار کربن صفر تولید خواهد شد. اما آنچه در اینجا مورد توجه قرار نمی گیرد، ساخت آسمان خراش ها است که به مواد و انرژی زیادی نیاز دارد.

 

«به طور کلی، منطقی است که ملاحظات دیگری ممکن است در انتخاب این شکل منحصر به فرد نقش داشته باشد، مانند برندسازی یا ایجاد ویدیوهای رسانه های اجتماعی جذاب. با این حال، درک عواقب آن مهم است، به خصوص اگر خط به عنوان ویترینی برای فناوری های مدرن ساختمان سازی و برنامه ریزی شهری تلقی شود.» پریتو کوریل تأکید می کند.

 

 

 

 

 

 

 

 

سبد خرید